Alam mo yung feeling na nagkamali ka tapos ididiin niya pa yung pagkakamali mo, samantalang alam mo na nagkamali ka. Kung magso-sorry ako hindi naman niya tatanggapin. Sasabihin niya lang na “Sorry ka ng sorry!” At least nagso-sorry ako, at alam kong mali ako. Bastaa. Sakit ng loob ko kapag nasa bahay ako, ayoko sa lugar na yun. It’s called a house, but  there is no home in that building. :’(

Everytime na lang na ganyan, I always feel so small. I don’t even know what to do, it’s either to kill myself or breakaway from this hell. It’s so hard to live in this house.

Pero tignan mo, hanggang ngayon nandito pa ko nabubuhay, tinitiis ko lang! Kung alam lang nila kung gaano ako nahihirapan, at kung paano ako pasikreto umiiyak katulad ngayon. Nagdadasal na lang ako. Hirap talaga kung ganito ang buhay, masyadong komplikado. I wanna go and live with my real family talaga. Pero nandito ako sa bahay na ‘to, dahil ginagawa ko ito para sa kanila.

Isulat ko ata sa MMK ang buhay ko.